Delicious facebook RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 95315
تعداد بازدید : 2124

بد به دلت راه نده

بد به دلت راه نده

روایتی که می خوانید از امام رضا علیه السلام است. امام حکیم و مهربان ما در این روایت به یکی از دوستان شان در باره حکمت تاخیر در اجابت دعاها و وظیفه ما در این مورد، مطالب بسیار ارزنده ای فرموده اند. این روایت را در جای دیگری هم ضمن مطلبی نقل کرده ام اما آن قدر به دلم نشست که اینجا هم جداگانه می آورم.

روایتی دلپذیر در باره تاخیر در اجابت دعا

علی موحدیان عطار

ابونصر می گوید به امام رضا (علیه السلام) عرض کردم: فدایت شوم؛ من سال هاست حاجتی را از خدا خواسته ام، اما به سبب تاخیر آن حاجت، در دلم چیزی افتاده است (چیزی مانند شک).

امام (ع) فرمود: احمد مراقب شیطان باش که بر تو راهی نیابد که تو را ناامید کند.

امام (ع) بعد اضافه کرد که حضرت باقر (علیه السلام) می فرمود: مومن حاجتی از خدا درخواست می کند اما خدا آن را از آن رو که صدا و ناله اش را دوست دارد، به تاخیر می اندازد. به خدا آنچه که خدای عزّ و جلّ از مطالبات دنیایی مومنین به تاخیر می اندازد برای آنها بهتر از آن چیزهایی است که زود به آنها می دهد. دنیا مگر چیست؟!

آن گاه امام رضا (ع) از قول حضرت باقر (ع) نقل کرد که او می فرمود: شایسته است دعای مومن در آسایش مانند دعای او در سختی باشد؛ نه که وقتی حاجتش به او داده شد سست شود. پس از دعا خسته و ملول نشو که این نزد خدای عزّ و جلّ دارای جایگاهی بلند است. و بر تو باد به صبر و طلب حلال و صله رحم؛ و بپرهیز از پرده دری با مردم؛ چرا که ما اهل بیت پیوند می کنیم با کسی که از ما ببرد و نیکی می کنیم به کسی که به ما بد کند و به خدا سوگند که عاقبت نیکو را در این رفتار می دانیم. صاحب نعمت در دنیا وقتی درخواستی کند و به او داده شود، چیز دیگری می طلبد و به این گونه نعمت در چشمش کوچک می گردد، و دیگر از چیزی سیر نمی شود. وقتی نعمت زیاد شود، انسان مسلمان در خطر قرار می گیرد؛ چرا که حقوقی بر او واجب می گردد و از فتنه ای که در این است نمی هراسد.

امام (ع) در ادامه فرمود: به من بگو ببینم؛ اگر من به تو چیزی بگویم، به من اعتماد می کنی؟

عرض کردم: فدایت شوم! اگر به قول شما اعتماد نکنم پس به که اعتماد کنم! شما حجت خدا بر مخلوقاتید!

امام (ع) فرمود: پس اعتمادت به خدا بیشتر باشد؛ چرا که تو (که دعا کرده ای) در انتظار وعده ای هستی که خدا به تو داده. آیا خدا عزّ و جلّ نیست که می گوید: «و هنگامی که بندگان من از من پرسیدند، [بگو] که من من نزدیکم و خواسته درخواست کننده را وقتی من را بخواند اجابت می کنم» و فرموده است: «از رحمت خدا نومید نشوید» و گفته است: «خدا به شما بخشایش و فضل بزرگی را از جانب خویش وعده می دهد؟» پس به خدای عزّ وجلّ از دیگران مطمئن تر باش و در دل خویش جز خیر قرار مدهید؛ در این صورت [آنچه گذشته] از شما بخشوده خواهد شد. (كافي، 2، 488)[1]

 



[1] . عین روایت چنین است: «مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي نَصْرٍ قَالَ قُلْتُ لِأَبِي الْحَسَنِ ع جُعِلْتُ فِدَاكَ إِنِّي قَدْ سَأَلْتُ اللَّهَ حَاجَةً مُنْذُ كَذَا وَ كَذَا سَنَةً وَ قَدْ دَخَلَ قَلْبِي مِنْ إِبْطَائِهَا شَيْ‏ءٌ فَقَالَ يَا أَحْمَدُ إِيَّاكَ وَ الشَّيْطَانَ أَنْ يَكُونَ لَهُ عَلَيْكَ سَبِيلٌ حَتَّى يُقَنِّطَكَ إِنَّ أَبَا جَعْفَرٍ ص كَانَ يَقُولُ إِنَّ الْمُؤْمِنَ يَسْأَلُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ حَاجَةً فَيُؤَخِّرُ عَنْهُ تَعْجِيلَ إِجَابَتِهِ حُبّاً لِصَوْتِهِ وَ اسْتِمَاعِ نَحِيبِهِ ثُمَّ قَالَ وَ اللَّهِ مَا أَخَّرَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ مَا يَطْلُبُونَ مِنْ هَذِهِ الدُّنْيَا خَيْرٌ لَهُمْ مِمَّا عَجَّلَ لَهُمْ فِيهَا وَ أَيُّ شَيْ‏ءٍ الدُّنْيَا إِنَّ أَبَا جَعْفَرٍ ع كَانَ يَقُولُ يَنْبَغِي لِلْمُؤْمِنِ أَنْ يَكُونَ دُعَاؤُهُ فِي الرَّخَاءِ نَحْواً مِنْ دُعَائِهِ فِي الشِّدَّةِ لَيْسَ إِذَا أُعْطِيَ فَتَرَ فَلَا تَمَلَّ الدُّعَاءَ فَإِنَّهُ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ بِمَكَانٍ وَ عَلَيْكَ بِالصَّبْرِ وَ طَلَبِ الْحَلَالِ وَ صِلَةِ الرَّحِمِ وَ إِيَّاكَ وَ مُكَاشَفَةَ النَّاسِ فَإِنَّا أَهْلَ الْبَيْتِ نَصِلُ مَنْ قَطَعَنَا وَ نُحْسِنُ إِلَى مَنْ أَسَاءَ إِلَيْنَا فَنَرَى وَ اللَّهِ فِي ذَلِكَ الْعَاقِبَةَ الْحَسَنَةَ إِنَّ صَاحِبَ النِّعْمَةِ فِي الدُّنْيَا إِذَا سَأَلَ فَأُعْطِيَ طَلَبَ غَيْرَ الَّذِي سَأَلَ وَ صَغُرَتِ النِّعْمَةُ فِي عَيْنِهِ فَلَا يَشْبَعُ مِنْ شَيْ‏ءٍ وَ إِذَا كَثُرَتِ النِّعَمُ كَانَ الْمُسْلِمُ مِنْ ذَلِكَ عَلَى خَطَرٍ لِلْحُقُوقِ الَّتِي تَجِبُ عَلَيْهِ وَ مَا يُخَافُ مِنَ الْفِتْنَةِ فِيهَا أَخْبِرْنِي عَنْكَ لَوْ أَنِّي قُلْتُ لَكَ قَوْلًا أَ كُنْتَ تَثِقُ بِهِ مِنِّي فَقُلْتُ لَهُ جُعِلْتُ فِدَاكَ إِذَا لَمْ أَثِقْ بِقَوْلِكَ فَبِمَنْ أَثِقُ وَ أَنْتَ حُجَّةُ اللَّهِ عَلَى خَلْقِهِ قَالَ فَكُنْ بِاللَّهِ أَوْثَقَ فَإِنَّكَ عَلَى مَوْعِدٍ مِنَ اللَّهِ أَ لَيْسَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ وَ إِذا سَأَلَكَ عِبادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ وَ قَالَ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ وَ قَالَ وَ اللَّهُ يَعِدُكُمْ مَغْفِرَةً مِنْهُ وَ فَضْلًا فَكُنْ بِاللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَوْثَقَ مِنْكَ بِغَيْرِهِ وَ لَا تَجْعَلُوا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا خَيْراً فَإِنَّهُ مَغْفُورٌ لَكُم.»

ثبت شده توسط : آقای علی موحدیان عطار

نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :