Delicious facebook RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 242023
تعداد بازدید : 228

چالش‌های ایمانی

سرّ اینکه توکل ما موثر نمی افتد

شاید برای شما هم پیش آمده باشد که در شرایط بحرانی و پرمخاطره بر خدا توکل کرده اید، اما خلاف انتظارتان رخ داده و اثری از توکل خود ندیده اید. یقینا این شرایط ما را با این چالش ایمانی و دینی مواجه می کند که پس آن وعده ای که در مورد توکل داده اند، چه بود و چرا محقق نشد. کوتاه نوشته ای که در پی می خوانید، پاسخی را از خود قرآن برای این پرسش فراهم کرده که شاید از دید و نظر مخفی مانده باشد.

سرّ اینکه توکل ما موثر نمی افتد

علی موحدیان عطار

همه می دانیم که «توکل» یعنی «تکیه به خدا و همه کاره دانستن و سپردن کار به او،» یکی از آموزه های اسلامی است که به طور خاص در قرآن بر روی آن تاکید شده است. اما پرسش یا مسئله اینجاست که چه بسا ما به خدا توکل می کنیم، اما انتظارمان از توکل برآورده نشده و بلکه خلاف آن رخ می دهد.

البته اینجا ممکن است عوامل مختلف و شرایط گوناگونی درکار باشد و به همین سبب پاسخ های مختلفی می توان به این پرسش داد که شاید همه در جای خود درست باشد، اما یک پاسخ که از خود قرآن می توان به این پرسش یا مسئله داد این است که توکل حقیقی مشروط به ایمان حقیقی است؛ در آیه ای که وعده می فرماید کسانی که بگویند خدا برای ما بس است و بر خدا توکل کنند خدا آنها را کفایت خواهد کرد و گزندی به آنها نخواهد رسید، شرط ضمنی و مُضمری هست و آن اینکه این توکل را از سر ایمان بکنند و آن گفته را از روی یقین بگویند و بل چنان باشند که در موقع بحران و تهدید، نه تنها نترسند، که بر ایمانشان نیز افزوده شود.

آیه را ببیند:

«الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُواْ لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَانًا وَ قَالُواْ حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ فَانقَلَبُواْ بِنِعْمَةٍ مِّنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ لَّمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَ اتَّبَعُواْ رِضْوَانَ اللَّهِ  وَ اللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَظِيمٍ»

همان كسانى كه [برخى از] مردم به ايشان گفتند: «مردمان براى [جنگ با] شما گرد آمده‏اند پس، از آن بترسيد.» و[لى اين سخن‏] بر ايمانشان افزود و گفتند: «خدا ما را بس است و نيكو حمايتگرى است.» پس با نعمت و بخششى از جانب خدا، [از ميدان نبرد] بازگشتند، در حالى كه هيچ آسيبى به آنان نرسيده بود، و هم چنان خشنودى خدا را پيروى كردند، و خداوند داراى بخششى عظيم است. (آل عمران، 174)

این آیه اوضاع و شرایطی را تصویر کرده است که مردم به کسی یا کسانی می گویند بترسید که همه بر علیه شما اجتماع کرده اند، اما ایشان نه تنها نمی ترسند، بلکه بر ایمانشان به خدا و به حقانیتشان نیز افزوده شده می گویند که خدا برای ما بس است و او خوب وکیلی است.

بنابراین، اگر کسی «حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ» بگوید اما چنین ایمانی نداشته باشد که «تهدید هرچند بزرگ و نزدیک، اما تا خدا نخواهد کسی نمی تواند آسیبی به او وارد کند و او نیز بر همه چیز و همه کس مسلط بوده و کار به دست اوست،» نباید انتظار داشته باشد که این گفته اثر مورد نظرش را برجای گذارد.

پس شاید سبب آنکه ما در مواردی توکل خود را غیر موثر می بینیم، نداشتن همین شرط باشد. به عبارت دیگر، گفتن این جمله، بدون چنان ایمانی، توکل حقیقی را موجب نمی شود تا اثر توکل ظاهر گردد. به گفته یکی از کاملان طریق معرفت و ایمان، آیه الله شیخ محمد جواد انصاری همدانی(ره)، توکل آن است که شب در کوچه ای پرْک و تاریک، کسی خنجری روی شکمت گذاشته باشد و تو معتقد و مطمئن باشی که تا خدا نخواهد او و هیچ کس دیگر نمی تواند به تو آسیبی برساند. بنابراین، توکلی که از آن آثار مورد نظر را می توان انتظار داشت، توکلی از سر ایمان و پیراسته از شک و تردید است.

ثبت شده توسط : آقای علی موحدیان عطار

نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :